Najčešće reakcije na kravatirani mod image ovog punk banda iz Los Angelesa su “klon Hivesa”, “trendy pozeri” i “band koji želi biti iz Švedske”. Iako glazbeno postoje veze sa svim tim, ljudi obično mijenjaju prvo mišljenje nakon 2 pjesme - Icarus Line su mnogo manje radiofonični, a bučniji i sporiji od skandinavskih punk’n'roll kolega (jednako su bliski Jesus Lizardu ili Drive Like Jehu koliko Stoogesima ili ranim Stonesima), dakle nisu tip benda koji se vrti na (M)TV-u. Štoviše, gađenje prema “rock revival” trendu koji NME i slični forsiraju su iskazali šaranjem po busu medijski preeksponiranih Strokesa (”$UCKING DICK$”)…

“Penance Soireé” je logičan nastavak “Mono” albuma iz 2001., ali i namjerno propuštena prilika da se zgrne dolar više u vremenu kad 3 akorda opet donose zaradu. U usporedbi s prethodnim albumom, “Penance Soireé” je teže probavljiv i stilski manje predvidljiv. Dok skoro-pa-plesna “Caviar” neodoljivo podsjeća na Girls Against Boys, a “Party The Baby Off” na Rolling Stones iz najboljih dana na svim dostupnim drogama, “Meatmaker” je očiti hommage Suicide-u. Atipičan je i po strukturi - teško da će Raveonettes ili Hives ugurati pjesmu od 9 minuta na sredini albuma (”Getting Bright At Night”). Možda Icarus Line žele dobiti publicitet ekscesnim ponašanjem (objavljivanje broja mobitela Freda Dursta na službenom siteu, razbijanje gitare pokojnog Steviea Raya Vaughana, šaranje po busu Strokesa…), ali to ne bi trebalo smetati nikome dok god rade ovako dobre albume.